blijft het stil, of zakt er een stoel? daya lisa waagt de sprong in sing with me
vier hoge stoelen. vier coaches. een studio vol licht. en op het podium één jonge zangeres uit alphen, een microfoon in haar hand…
Read more
ik denk dat iedereen geboren is om zijn stem te gebruiken ... of je hem nou gebruikt om te fluisteren , te praten , te schreeuwen , of in mijn geval , te zingen ...
ik ben misschien maar een klein mensje maar ik geloof dat elke noot kan helpen om deze wereld een betere plek te maken ...
muziek maken is niet alleen een uitlaatklep voor mij … het zou me zo blij maken als het ook een uitlaatklep voor anderen kan zijn ...
ik wil mn stem laten horen als het over iets gaat dat ertoe doet ...
ik heb het gevoel dat de muziekindustrie ten goede aan het veranderen is n artiesten eindelijk hun invloed gebruiken om een groter doel te dienen ...
mijn enige doel in het leven is om , al is het maar een klein stukje van een grote puzzel , deel uit te maken van die invloed ...
n ik geloof graag dat ik dat kan ... dat iedereen dat kan ... dat als we samenkomen we los kunnen breken van conformiteit n ieders uniekheid hun vermogen zal versterken om de wereld te runnen
liefs .
daya lisa .



rode zee is een sassy Nederlandstalige electropop track over iets waar bijna elke jonge vrouw mee dealt, maar niemand over praat: ongesteldheid. De track pakt het idee aan dat vrouwen altijd smooth, elegant en “on point” moeten zijn — en draait het om.
Want in plaats van het te verstoppen, claimt de song het juist als bron van kracht. Wat maakt vrouwen écht krachtig? Niet het perfecte plaatje, maar het doorlopen, meezingen en dansen terwijl je buik krampt en je hoofd in een achtbaan zit.
rode zee viert de rauwe kant van vrouwelijkheid: het ongemak, de chaos, het verstoppen van tampons, het doen alsof het niets is — en tóch shinen.
No more hush-hush. rode zee is de soundtrack van jonge vrouwen, die zegt: “dit hoort bij mij — deal with it!”
disneyland parijs gaat over de zoektocht naar rust en ontspanning in een wereld die altijd doordraait . daya schreef het nummer na een bezoek aan Disneyland Parijs , waar het wemelde van de mensen . daya : “als ik in Disneyland zou kunnen wonen, zou ik gisteren verhuizen . maar ik ben zo benieuwd hoe het daar is als er geen mensen zijn . ik denk dat ik ultiem zou genieten als ik helemaal alleen door het park kon dwarrelenwandelen , al was het maar één dagje . dus Disney, als jullie meelezen ? ”
daya omschrijft de sound van disneyland parijs als “moderne boogie-disco , met brede synths , aanstekelijke grooves , adlibs en whistles en meerstemmige backing vocals .” voor de productie werkten ze opnieuw samen met mischa dirksen.
“roze bril” is meer dan een throwback. Het is een anthem voor iedereen die gelooft in de kracht van manifesteren. daya zingt over het leven door een roze bril op sterkte – niet alleen voor de mooie momenten dichtbij, maar ook voor dromen die nog ver weg lijken. Alles draait om die mindset: als je gelooft dat je alles kan krijgen wat je wilt, dan is de wereld van jou. Positiviteit, kracht en een flinke dosis zelfvertrouwen spatten van de track af.
daya: “Met deze single wil ik iedereen laten voelen dat je je eigen toekomst kan kleuren. Zet die roze bril op, own je energie en ga ervoor – of je nu op de dansvloer staat of gewoon in de spiegel kijkt.”
De productie en videoclip ademt pure ‘90s-vibes: het is alsof je zo een kleurrijke muziek video uit die tijd binnenstapt, met die typische feelgood energy en een knipoog naar de iconische popcultuur, inclusief de dansers van toen. daya werkte voor deze single samen met het creatieve productieteam van Talk Sick Music, die haar sound een frisse, nostalgische twist gaven. Het resultaat? Een track die je meteen terugbrengt naar de tijd van flippo’s, walkmans en eindeloze zomeravonden, maar dan helemaal van nu.
999 (thuis) gaat over gevangen zitten in een ongezonde relatie , waarvan je probeert los te breken . het beschrijft de reis langs realisatie , acceptatie en vrijlating . een deel van het nummer schreef daya al , toen ze 13 jaar was . daya : “ 999 is het eerste Nederlandse nummer , dat ik ooit heb geschreven . ik begon met een klein stukje , zonder precies te weten waar het over zou gaan . bijna 10 jaar later , helend van een verkeerde relatie , pakte ik de song weer op en schreef ik hem meteen af . ” de “release” , die daya met het nummer bereikt , is dan ook het engelengetal 999 .
999 (thuis) is een ecclectische combinatie van een zachte gitaartokkel , een mysterieuze Arabische sample , een smerige elektronische beat en dromerige vocals die je meenemen in de zoektocht naar jezelf . samen met arvid hendriks en mischa dirksen heeft deze “urban track” zijn weg gevonden naar wat hij nu is : een directe weerspiegeling van daya’s gevoel van “release” .
ik geef ‘t op gaat over dat je altijd iets moet opgeven om je droom te bereiken . daya : “Als kind droomde ik al van een carrière als artiest . het is geweldig dat ik nu serieuze stappen in die richting aan het zetten ben . maar toen ik laatst de zoveelste afspraak voor een optreden moest afzeggen (en ditmaal de verjaardag van een goede vriendin) , realiseerde ik me hoeveel ik opgeef om niet op te geven . uit dat gevoel is ik geef ‘t op ontstaan . muziek maken is mijn manier om mijn gevoelens te leren begrijpen en ze te uiten .”
voor de productie van ik geef ‘t op werkte daya samen met Mischa Dirksen .

met attitude , humor en een scherpe dosis zelfbewustzijn . daya's muziek voelt als een gesprek met je beste vriendinnen : eerlijk , speels en unapologetic . geen perfect gepolijste popfantasieën , maar herkenbare verhalen over emoties , chaos en het leven zoals het écht voelt .
met catchy hooks , dansbare producties en een lichte knipoog vertaalt daya alledaagse momenten naar anthems die je samen wilt meezingen . haar songs balanceren moeiteloos tussen kwetsbaar en brutaal — luchtig genoeg om op repeat te zetten , maar persoonlijk genoeg om te raken . die combinatie maakt haar sound toegankelijk én onderscheidend binnen de nederlandse popscene .
waar veel artiesten streven naar perfectie , omarmt daya juist het rommelige , imperfecte randje . ze schrijft over stemmingswisselingen , twijfels , sociale ongemakken en kleine drama’s die iedereen herkent , maar waar zelden hardop over wordt gezongen . humor speelt daarin een belangrijke rol : niet om het kleiner te maken , maar om het bespreekbaar te maken . haar teksten voelen daardoor als dagboekfragmenten met een beat — eerlijk , direct en zonder filter .
die openheid vormt ook de kern van haar artistieke missie . daya maakt muziek voor een generatie die kiest voor realness boven perfectie . voor jonge vrouwen die zichzelf niet willen aanpassen aan een plaatje , maar juist kracht vinden in hun eigenheid . haar werk draait om herkenning , zelfvertrouwen en samen sterker staan . niet het ideaalbeeld, maar de echte mens staat centraal .
muzikaal beweegt ze zich tussen sassy electropop , dansbare hooks en persoonlijke storytelling , met invloeden van artiesten als Roxy Dekker , Froukje en Tate McRae . die mix van attitude , kwetsbaarheid en popgevoel zorgt voor een energieke livesfeer en songs die zowel geschikt zijn voor playlists als voor meezingmomenten met een zaal vol vriendinnen .
haar muziek en content voelt spontaan en dichtbij , waardoor luisteraars niet alleen fan zijn , maar zich onderdeel voelen van een groter verhaal .
met iedere release verstevigt daya lisa haar plek als een frisse stem binnen de nederlandstalige pop : eigenzinnig , herkenbaar en compromisloos zichzelf . een artiest die niet alleen liedjes maakt , maar odes aan het echte leven .
